ابزارهای کلاسیک؛ واگرایی، مووینگ، فیبوناچی و خطوط روند

واگرایی یعنی قیمت سقف بالاتری ساخته اما اندیکاتور سقف پایین‌تری — نشانهٔ اینکه شتاب حرکت با خود حرکت هم‌خوان نیست.

واگرایی‌های معمولی، مخفی و سه‌نقطه‌ای روی RSI، مکدی و استوکستیک، هرکدام جداگانه رصد می‌شوند.

RSI، استوکستیک، مکدی، CCI، MFI، ADX، ویلیامز، آرون، ایچیموکو و بولینگر باند در این گروه‌اند. هر ردیف یک شرط صریح روی مقدار اندیکاتور است، نه یک تفسیر.

اسیلاتور بهترین کارایی را در بازار بدون روند دارد؛ در روند قوی، ماندن طولانی در ناحیهٔ اشباع رفتار عادی است، نه هشدار.

عبور قیمت از میانگین‌های متحرک ساده، نمایی و وزنی در دوره‌های مختلف رصد می‌شود. میانگین متحرک یک فیلتر روند است، نه یک نقطهٔ ورود.

برخورد قیمت به سطوح اصلاحی و گسترشی — از ۰٫۲۳۶ تا ۱٫۶۱۸ — روی آخرین موج تأییدشده بررسی می‌شود.

انتخاب موج مبنا بیش از خود نسبت‌ها روی نتیجه اثر می‌گذارد؛ دو موج مبنای متفاوت، دو دسته سطح متفاوت می‌سازند.

سطوحی که قیمت پیش‌تر روی آن‌ها واکنش نشان داده، بارها آزموده می‌شوند. برخورد و شکست این سطوح ساده‌ترین و در عین حال پرتکرارترین رخداد این صفحه است.

خط روند از پیوت‌های تأییدشده رسم می‌شود و شکست آن یا فاصلهٔ قیمت تا آن رصد می‌گردد.

اعتبار خط روند به انتخاب پیوت‌ها وابسته است؛ دو تحلیل‌گر می‌توانند روی یک نمودار دو خط متفاوت بکشند.

کانال دو خط موازی است که حرکت را در بر می‌گیرد و خط میانی آن معمولاً نقش تعادل را بازی می‌کند. برخورد به سقف، کف و مید لاین جداگانه رصد می‌شود.

رنج بازاری است که میان دو مرز افقی نوسان می‌کند. رخدادها برخورد به سقف و کف رنج و شکست هرکدام از آن‌هاست.

شکست بدون تأیید، رایج‌ترین تلهٔ این ساختار است؛ بازگشت سریع به داخل رنج معمولاً معنادارتر از خود شکست است.