الگوی BTB بازگشت به سطح ۲۰ کندلی کندل شکست ۰.۸ برابر ATR تأیید با کندل پین‌بار — بدون فیلتر

سطح: سقف/کف ۲۰ کندل پیش از کندل شکست. خودِ کندل شکست در این شمارش نیست، تا سطح با کندلی که آن را می‌شکند رقابت نکند.

اندازهٔ کندل شکست: بدنهٔ آن باید دست‌کم ۰.۸ برابر ATR دورهٔ ۱۴ همان بازار باشد. عبور بی‌رمق از سطح، شکست به حساب نمی‌آید.

شرط تأیید: کندل بازگشتی باید پین‌بار باشد: سایه‌ای در سمتی که قیمت از آن پس زده شده، دست‌کم دو برابر بدنه و دست‌کم نیمی از کل دامنهٔ کندل. یعنی قیمت وارد سطح شده و با قدرت از آن بیرون رانده شده است.

فیلتر: هیچ فیلتر روندی اعمال نمی‌شود. الگو به تنهایی قضاوت می‌شود، در هر شرایط بازار.

ورود: بسته‌شدن همان کندل بازگشتی. این سومین روش از شش روش ورودی است که نسخهٔ اصلی معرفی می‌کند و تنها روشی است که فقط از روی کندل‌های بسته‌شده قابل تصمیم‌گیری است؛ پنج روش دیگر سفارش لیمیت و استاپ‌اند، که روی کندل بسته معنا ندارند. حد ضرر: پشت کندل شکست — کف آن برای خرید، سقف آن برای فروش. هدف: دو برابر فاصلهٔ حد ضرر، یعنی نسبت سود به زیان ۱ به ۲ که کمینهٔ خودِ استراتژی است.

هر سه سطح به‌همراه خودِ سطح شکسته‌شده روی نمودار رسم می‌شوند. اگر فاصلهٔ حد ضرر بیش از سه برابر ATR بازار باشد، الگو رد می‌شود.

تفاوتش با SP2L: SP2L روی نخستین کندل اصلاحی وارد می‌شود، چه قیمت به جایی برگشته باشد چه نه. BTB تا وقتی قیمت واقعاً به سطحِ شکسته‌شده نرسد هیچ کاری نمی‌کند. این دو می‌توانند روی یک نمودار حرف‌های متفاوتی بزنند و دلیل نگه‌داشتن هر دو همین است.

اگر تا ۵۰ کندل پس از شکست، قیمت به سطح برنگردد، آن شکست کهنه می‌شود و لمس بعدی دیگر «بازگشت بازار» شمرده نمی‌شود.

نسخهٔ اصلی برای متاتریدر و روی طلا نوشته شده و دو ورودی دارد: تعداد کندل و «اندازهٔ جهش بر مبنای توزیع میانگین». دومی در آنجا یک عدد ثابت بر حسب پوینت طلاست که روی یورو/دلار با قیمت ۱.۰۸ یا سهام ایران به ریال هیچ معنایی نمی‌دهد، بنابراین اینجا نسبت به ATR همان بازار سنجیده می‌شود — همان کاری که با آستانه‌های SP2L هم شده است.

نسخهٔ اصلی تایم‌فریم‌های ۵ و ۱۵ دقیقه را بهترین می‌داند. اینجا روی همهٔ تایم‌فریم‌ها اجرا می‌شود و هرچه تایم بالاتر برود، کمتر ولی با دامنهٔ بزرگ‌تر فعال می‌شود.