برخورد قیمت به خط ۱×۸ شبکه گن (کف به کف) موج مینور

«موج» در این خانواده یک برچسب سلیقه‌ای نیست؛ دوره‌ی الگوریتم زیگزاگ است. کندلی پیوت سقف ثبت می‌شود که سقفش از بیشینه‌ی سقفِ ۱۲ کندل بلافاصله پیش از خود بالاتر باشد، و پیوت کف کندلی است که کفش از کمینه‌ی کفِ همان ۱۲ کندل پایین‌تر بیفتد. تا وقتی جهت عوض نشده، پیوت تازه‌ای ساخته نمی‌شود و فقط همان پیوت آخر جلوتر کشیده می‌شود؛ نخستین کندلی که جهت را برمی‌گرداند پیوت جدید می‌سازد. با موج ۱۳ (مینور) هر نوسانی که نتواند رکورد ۱۲ کندل قبل را بشکند اصلاً پیوت حساب نمی‌شود، پس عدد بزرگ‌تر یعنی ساختار درشت‌تر و سیگنال کمتر.

شبکه روی یک جفت پیوت تأییدشده بسته می‌شود: جفت انتخابی این ردیف «از کف به کف» است. فاصله‌ی قیمتی این دو پیوت تقسیم بر فاصله‌ی کندلی‌شان، واحد ۱×۱ همین شبکه را می‌سازد.

شیب انتخابی این ردیف ۱×۸ یعنی ۰٫۱۲۵ برابرِ آن واحد است.

از هر دو لنگر، هم یک پرتو رو به بالا و هم یک پرتو رو به پایین با همین شیب کشیده می‌شود: چهار خط. کوچک‌ترین چیزی که هنوز «شبکه» است و نه یک زاویه‌ی تنها.

• هر کندلی که یکی از این چهار خط را در بر بگیرد (کف ≤ مقدار خط ≤ سقف) و بعد از لنگرِ همان خط باشد.
• تازه‌ترین برخورد میان چهار خط گزارش می‌شود.

جهت سیگنال از خود کندلِ برخورد خوانده می‌شود و نه از پیش‌فرض: اگر کندل قبلی کاملاً بالای سطح بوده یعنی قیمت از بالا به سطح رسیده (حمایت) و اگر کاملاً پایین آن بوده یعنی از پایین رسیده (مقاومت). بعد بدنه‌ی کندلِ برخورد سنجیده می‌شود: بدنه‌ی کوچک‌تر از ۵۰٪ کل دامنه‌ی همان کندل یعنی سطح نگه داشته و همان «حمایت/مقاومت» ثبت می‌شود؛ اما بدنه‌ی واقعی که دست‌کم ۲۵٪ دامنه‌ی کندل آن‌سوی سطح بسته شود یعنی سطح شکسته — عبور از مقاومت «خرید» و عبور از حمایت «فروش» ثبت می‌شود. هر دو آستانه کسری از دامنه‌ی خود کندل‌اند، پس با نوسان بازار مقیاس می‌شوند و به قیمت نماد وابسته نیستند.

«موج» یک برچسب سلیقه‌ای نیست؛ دوره‌ی الگوریتم زیگزاگی است که پیوت‌های این استراتژی را می‌سازد. با موج «مینور» کندلی پیوت سقف می‌شود که سقفش از بیشینه‌ی سقفِ ۱۲ کندل بلافاصله پیش از خود بالاتر باشد، و پیوت کف کندلی است که کفش از کمینه‌ی کفِ همان ۱۲ کندل پایین‌تر بیفتد.

• این استراتژی روی موج «مینور» کار می‌کند — کوتاه‌مدت.
• نردبان کامل موج‌ها: میکرو = ۷ کندل، مینور = ۱۲ کندل، متوسط = ۲۰ کندل، ماژور = ۳۳ کندل، مگا = ۵۴ کندل. همین استراتژی روی هر پنج موج وجود دارد و هر کدام صفحه‌ی جداگانه‌ی خودش را دارد؛ از فهرست پایین همین صفحه می‌توانید بین آن‌ها جابه‌جا شوید.
• موج بزرگ‌تر یعنی چه: نوسان‌های کوچک دیگر اصلاً پیوت حساب نمی‌شوند، پس ساختار درشت‌تر خوانده می‌شود، سیگنال‌ها کم‌تعدادتر و دیرتر می‌آیند، اما هر کدام به ساختار بزرگ‌تری از بازار تکیه دارند.
• موج کوچک‌تر یعنی چه: پیوت‌ها زودتر و بیشتر ساخته می‌شوند، سیگنال زودتر می‌رسد و تعدادش بالا می‌رود، اما سهم نویز و سیگنال‌هایی که ادامه پیدا نمی‌کنند هم بیشتر می‌شود.
• موج و تایم‌فریم دو چیز جدا هستند: موج تعیین می‌کند چه نوسانی «پیوت» حساب شود و تایم‌فریم تعیین می‌کند هر کندل چقدر طول بکشد. موج مگا روی ۵ دقیقه و موج میکرو روی روزانه دو چیز کاملاً متفاوت‌اند.
• انتخاب عملی: موج را با افق معامله‌ی خودتان یکی کنید، نه با تعداد سیگنال. اگر معامله را چند ساعته می‌بندید موج‌های کوچک، و اگر چند روز یا چند هفته نگه می‌دارید موج‌های بزرگ‌تر با کارتان می‌خوانند.
• هشدار: عوض‌کردن موج، استراتژی را عوض نمی‌کند — همان شرط روی ساختاری با اندازه‌ی دیگر سنجیده می‌شود. پس نتیجه‌ی ضعیف روی یک موج، لزوماً درباره‌ی خودِ استراتژی چیزی نمی‌گوید.

• برخلاف بادبزن دونقطه‌ای، شبکه زاویه‌های تند را هم قابل استفاده می‌کند: چون از هر لنگر یک پرتو بالا و یک پرتو پایین باز می‌شود، پرتوی تند از قیمت جلو نمی‌زند.
• آخرین پیوت زیگزاگ هنوز نهایی نیست؛ کندل بعدی می‌تواند آن را جلوتر بکشد و قیمتش را عوض کند. به همین دلیل این خانواده روی پیوتِ تأییدشده کار می‌کند، یعنی یکی مانده به آخر — پیوتی که بازار از آن فاصله گرفته و دیگر تغییر نمی‌کند.
• سقف تازگی سیگنال به تفکیک تایم‌فریم (۵ دقیقه: ۵۷۶، ۱۵ دقیقه: ۵۷۶، ۳۰ دقیقه: ۸۰۴، ۱ ساعته: ۸۹۷، ۴ ساعته: ۴۸۰، روزانه: ۲۴۰ کندل) از پنجره‌ی ۵۰۰ کندلی بزرگ‌تر است، پس در عمل چیزی را منقضی نمی‌کند؛ مرزِ واقعی همان پنجره است.
• موتور در هر اسکن فقط ۵۰۰ کندل آخر را می‌بیند. ساختاری که کامل‌شدنش بیرون از این پنجره افتاده باشد، برای این استراتژی وجود ندارد.